Walki trwajÄ…

miesiąc po rewolucji, która strąciła ze stołka Zina el-Abidinę Ben Alego. Zatłoczone kafejki skryte w cieniu drzew, w otoczeniu każdym stoliku parę par błyszczących, czarnych oczu bacznie śledzi prawie każdy postępowanie na ulicy. Spośród barów szybkiej obsługi dziesiątkami wylewają się mężczyźni zaś nieliczne kobiety. Eden jest czerwone od momentu rozpostartych pomiędzy drzewami flag. Kołyszą się w bieg rewolucyjnej pieśni, której echa coraz pobrzmiewają na ulicach stolicy. Uzbrojeni po zęby żołnierze czasochłonnie kryją się w cieniu czołgów, którymi bezustannie poprzecinana jest Aleja Bourguiby. 20 marca Tunezja świętuje rocznicę uzyskania niepodległości. Tym w sumie niemniej jednak ów dzień jest dalszy aniżeli w poprzednich latach - kilkanaście godzin poprzednio samoloty świeżo zawiązanej koalicji Zachodu zrzuciły pierwsze bomby na czołgi Muammara Kadafiego. Międzynarodowa wkroczenie w Libii to pęknięcie plus na sielankowym obrazie stolicy sąsiedniej Tunezji. Żarliwie dyskutujący mężczyźni zebrali się w grupy, blokując przeżycie rozległą Aleją Bourguiby. Kłócą się dwójkami, trójkami, dziesiątkami. Skaczą sobie aż do oczu, przekrzykują. Kobiety trzymają się na uboczu, jeśli rozmawiają, owo półgłosem. Wydaje się, że ów 10-milionowy nacja, coraz niedawno zbity , a oprócz tego przenikliwy jak pięść w walce spośród mafijnym państwem prezydenta Ben Alego, poróżniła walka domowa w Libii.